Fiction

[Short Fic] [KHR] Mirror [2727]

posted on 29 Jul 2012 00:04 by minirueo in Fiction
เตือน : ฟิคเรื่องนี้เป็น ชาย x ชาย รับไม่ได้ใสหัวออกไป
เตือน2 : ฟิคเรื่องนี้จบแบบปาหมอน
 

[SF][KHR] Mirror 2727

Type : Yaoi / PG

Writer : MiniRueo

**********

 

                คุณเชื่อเรื่องที่มี “ตัวเรา” อีกคนอยู่ในโลกอื่นไหม ?

เคยคิดบ้างไหมว่าเราตอนนี้ไม่ได้มีแค่คนเดียว

บางครั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลกปัจจุบันของคุณ ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้ว

บางครั้งคุณก็รู้สึกถึงมัน

บางครั้งคุณก็คิดว่าเคยเกิดเรื่องแบบนี้ไปแล้ว..

หลาย ๆ คนอาจจะคิดว่ามันเป็นเพียงแค่ฝัน

แต่ผมคิดว่าไม่ใช่..

 

ทำไมน่ะเหรอ..

.

.

.

.

 

ไม่รู้สิ..

 

                ท่ามกลางความมืดมิดในเวลายามราตรี มีเพียงแสงไฟจากเปลวเทียนเล่มน้อยที่จะดับแหล่มิดับแหล่ ชายหนุ่มวัย 25 ปีนั่งกอดเข่าอยู่เพียงลำพังข้าง ๆ เทียนเล่มนั้น ทั้ง ๆ ที่ไฟก็ไม่ได้ดับ พายุก็ไม่ได้เข้า เหตุใดกันทำไมชายหนุ่มถึงทำเช่นนี้ แววตาสีน้ำตาลอ่อนมองตรงไปในความมืด

                “.. เฮ้อ.. ค่ำคืนนี่ช่าง..เงียบเหงาซะจริง” ร่างบางเอ่ยเสียงหวานออกมาแผ่วเบา เพียงให้ตัวเขาได้ยินเพียงคนเดียว

                ‘... แกร่ก ..’

                แว่วเสียงอะไรบางอย่างที่ไม่อาจระบุได้ดังขึ้นมาจากกระจกบานใหญ่ เสียงนั้นเบามาก หากแต่ประสาทการรับรู้ของร่างบางนั้นดีกว่า รวมกับเป็นช่วงเวลาที่คืนนี้เงียบสงบ แม้กระทั่งเสียงเข็มตกก็ยังได้ยิน

                “อะไร.. นั่นอะไร.. ใครน่ะ” เสียงหวานใสเอ่ยพูดเบา ๆ พร้อมกับลุกไปทางสวิตซ์ไป

                “...ยะ.. อย่า.. ฉัน.. .ตัว..ฉัน.. .”  เสียงทุ้มต่ำดังแว่วเข้ามาในสมองของร่างบาง

                “นั่นใคร.. ออกมานะ” ชายหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนพูดขึ้น พร้อมกับมองหาต้นตอของเสียง มือบางก็กดสวิตซ์ไฟไปด้วย

                “ชิ.. ทำไมไฟเปิดไม่ติดเนี่ย !!” ตะโกนเสียงดังอย่างหัวเสีย ไม่แสดงอาการกลัวออกมา อาจจะเป็นเพราะว่าเขาเป็นถึงบอสรุ่นที่ 10 ของสุดยอดแก็งค์มาเฟียตอนนี้กระมัง

                “ฉัน.. ออก..ไป..ไม่ได้..” เสียงนั่นแว่วเข้ามาในสมองอีกครั้ง ร่างบางล้มลงคุกเข่ากับพื้น มือทั้งสองข้างกุมหัวตัวเองด้วยความปวดอย่างรุนแรง

                “ โอ๊ย!!  ทำไม.. หัวจะแตกเป็นเสี่ยงๆอยู่แล้ว.. อย่า..เลิกบีบสมองฉันซะที เจ้าหัวบ้านี่..” มือสองข้างกำกลุ่มผมไว้แน่น สีหน้าร่างบางตอนนี้แสดงอาการแย่อย่างเห็นได้ชัด

                “ฉัน....ออกไปไม่ได้..ช่วยด้วยสิ ..ฉัน .. ตัวฉัน.. ช่วยที” เสียงปริศนาดังขึ้นมาอีกครั้ง.. เหมือนมันทำให้ร่างบางปวดหัวมาก ทันใดนั้นเองเปลวไฟจากเทียงเพียงเล่มเดียวก็ได้ดับลงเพราะลมที่พัดเข้ามาวูบหนึ่ง

                “อา.. สว่างแล้ว.. ฉันได้เป็นอิสระแล้ว.. มานี่สิตัวฉัน..ฉันอยู่ทางนี้..” เสียงปริศนายังคงดังขึ้นมาเรื่อย ๆ แน่นอนว่าร่างบางต้องหาต้นตอของเสียงนั่น ชายหนุ่มร่างบางค่อย ๆ คลานไปหาต้นต่อของเสียง จนกระทั่งมาหยุดที่กระจกบานใหญ่ของห้องตัวเอง

                “เก่งมากตัวฉัน.. เอามือมาสิ.. ส่งมือมาหาฉัน.. แล้วเรา..จะได้พบกันอีกครา” มือบางเอื้อมแตะลงบนกระจากบานใหญ่ขึ้นช้า ๆ ทันใดนั้นเองทั้งห้องก็ได้ส่องสว่างขึ้นมา ร่างบางหลับตาลงเพราะทนแสงที่จู่ ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาไม่ไหว และเสียงปริศนานั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

                “กลัวหรือ..ที่รัก.. ลืมตาขึ้นมาสิ...ที่แห่งนี้จะมีเพียงเรา..ไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้วล่ะ.. ลืมตาขึ้นมาสิ ลืมตามามองฉัน”  ร่างบางรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นอันแผ่วเบาตรงที่แก้มใส และค่อย ๆ ปรือตามองช้า ๆ

                “สวัสดี..ตัวฉัน” เมื่อรับรู้ถึงตัวตนของเสียงปริศนาที่ดังก้องอยุ่ภายในสมองร่างบางถึงกับมองตาค้างด้วยความตะลึงงัน

                “นาย..นายเป็นใคร!!”

                “อ้าว..ไม่รู้จักหรอกหรือ.. ฉันก็คือนายไง.. ซาวาดะ สึนะโยชิคุง..” คนตรงหน้าร่างบางเหยียดยิ้มออกมาด้วยความรู้สึกอะไรไม่มีใครอาจทราบได้ แต่ในความคิดของร่างบางนั้นคิดว่าคนตรงหน้ากำลังแกล้งตัวเองอยู่อย่างนั้น

                “ภาพมายาเหรอ..นายเป็นภาพมายาใช่มั้ย มุคุโร่ใช่มั้ย !!?” เสียงหวานใสของสึนะโยชิตะโกนลั่น

                “ไม่ใช่ซะหน่อย.. อย่าเสียงดังแบบนั้นสิที่รัก.. ฉันก็คือนาย ..เราเป็นหนึ่งเดียวกันนะ..จำไม่ได้หรือ..” คนตรงหน้าร่างบางนี้มีใบหน้าที่เหมือนร่างบางราวกับพิมพ์เดียวกัน ต่างกันเพียงที่ว่าอีกฝ่ายนั้นมีแววตาที่หม่นมัวคล้าย ๆ กับเป็นอีกด้านหนึ่งของเหรียญที่ไม่มีใครรู้มาก่อน..แน่นอนว่ารวมถึงตัวของสึนะโยชิเองด้วย

                “ไม่.. ฉันจำไม่ได้ ฉันจำไม่ได้.. นายเป็นใครกัน.. นายน่ะ..”

                “จุ๊ ๆ .. อย่าเสียงดังสิครับ..” บุคคลที่มีแววตาหม่นหมองขยับเข้ามาใกล้ร่างบางพร้อมกับเอานิ้วแตะปากบางเบา ๆ

                “พรุ่งนี้น่ะ.. ระวังตัวนะครับ..”

                “ทำไม..”

                “ก็นายน่ะ..จะตาย..”

 

                .              

                .

                .

 

                “โกหก !!! ไม่จริงใช่มั้ย ฉันน่ะ ยังไม่ !!!” เมื่อได้ยินเช่นนั้นถึงกับร้องตะโกนออกมาเสียงดัง นั่งลงกับพื้นด้วยความกลัว

                “...นายจะถูกลอบสังหาร..โดยมีลฟีโอเล่.. แต่วางใจเถอะ.. นายแค่ไม่ได้อยู่บนโลกนี้เท่านั้นเอง..”

                “หมายความว่ายังไง..”

                “ไม่รู้สิ.. ตัวนายต้องค้นหาเรื่องนั้นเอง” คนตรงหน้าร่างบางกล่าวเช่นนั้นพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะแก้มใสเบา ๆ

                “อย่าห่วงไปเลย..อย่างน้อย ฉันก็อยู่เคียงข้างเสมอ..นะตัวฉัน..” เสียงนั่นนดังขึ้นในสมองพร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาที่ริมฝีปากบาง น้ำใส ๆ มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ค่อย ๆ ไหลออกมาจากดวงตาคุ่น้อย ร่างบางที่ชื่อสึนะโยชิเอ่ยขึ้นเบา ๆ

                “ฉัน..ไม่อยากตาย..มัน..โดดเดี่ยว..ฉันรู้ดี..ฮึก..” เสียงสะอื้นค่อย ๆ ดังมาจากตัวร่างบางเป็นระยะ ๆ บุคคลตรงหน้าประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากแผ่วเบา

 

                “.. อย่ากลัวไปเลยที่รัก.. ฉันจะไม่โดดเดี่ยว.. ฉันน่ะ..จะอยู่เคียงข้างเอง..นะ ตัวฉัน....”

 

.

.

 

-          จบ                   -

 
note : อย่ารุมตื๊บเก๊าาาาาา T T ไม่ได้แต่งนานแบบ สกิลถดถอย 555
ขอโทษค่าา
 
ตอนนี้จะทำโปรเจ็ค 27All เริ่มจาก 2727 ก่อนเลย คึหึหึ 
แต่งยากจริงๆ ยอมรับ ถ้าอ่านแล้วงงจะไม่ว่าไรเลยครับ Y Y 
สัญญาว่าจะมารีให้ใหม่ 55 ถ้าว่าง
 
 

Project Short Fiction Reborn YAOI

posted on 02 Feb 2012 21:12 by minirueo in Fiction
เอนทรี่นี้เอาไว้ลงโปรเจ็คฟิคสั้นนะฮะ ;w; 
มีทั้งแต่งเสร็จแล้ว และก็กำลังดำเนินการแต่งอยู่นะคะ 
สามารถหาที่อยากอ่านได้จากที่นี่ค่ะ
 
Complete
 
Now 
 - [S.fic] On Rainy Days [Alaude x Fon] [KHR] 20 %
 - [S.Fic] Love Sick [ Collonnellox Fon] [KHR] 2%
 
Coming Soon
 - S.Fic All80