Fiction

[S.Fic] Drrr 4213 Nc

posted on 12 Apr 2013 12:57 by minirueo in Fiction

4213 drrr nc

 

..”ฉันเพิ่งรู้ว่าชิสึจังชอบมีเซ็กส์ในที่แบบนี้..” เสียงใสเอ่ยขึ้นหลังจากที่ถูกใครบางคนที่เอ่ยถึงโยนลงมานอนกองบนพื่นที่สกปรก

“หึ ที่แบบนี้น่ะ เหมาะกับแกแล้ว.. สกปรก..เหมือนแกไง”

“งั้นถ้าชิสึจังทำกับฉัน.. ชิสึจังก็พลอยสกปรกไปด้วยนะ ชอบรึไง”

“...” ร่างสูงในชุดบาร์เทนเดอร์เลือกที่จะไม่สนใจคำถามนั่น สนใจร่างตรงหน้าแทน  รวบข้อมือเล็กไว้ด้วยมือเดียวแล้วกดลงบนพื้นเหนือหัวเจ้าของแขนนั้น

“ไม่ตอบฉันล่ะ ? แทงใจดำรึไง หืม?”

“ไม่จำเป็นที่จะตอบคำถามไร้สาระจากปากของแก..” คำตอบของอีกฝ่ายทำเอาอิซายะเหยียดยิ้มขึ้น ปากบางยังคงพูดเจื้อยแจ้วต่อไปอย่างไม่รู้สถานะตน

“ถ้ามันไม่จริงก็ตอบฉันมาสิ .. ชิสึจังน่ะ ชอบฉันสินะ ..”

“ไม่ใช่ หุบปากนะ ! ไอ้เห็บ” เพิ่มแรงบีบลงที่ข้อมือเล็ก มืออีกข้างเอื้อมมาบีบคางเรียวแน่น

“อะ.. เจ็บน่ะ !”

“อย่างแกรู้สึกเจ็บด้วยรึไง” ชิสึโอะแสยะยิ้มเหี้ยม มือข้างที่บีบคางไว้เลื่อนลงมาฉีดเสื้อสีดำจนขาด เผยให้เห็นเรือนร่างสวยที่ตัดกับรอยแดงจาง ๆ บอกให้รู้ว่าเจ้าของร่างนี่เจอกับอะไรมาแล้วบ้าง แต่ถึงแบบนี้คนร่างสูงก็ไม่ได้สนใจอะไร ในเมื่อรอยรักสีแดงนั่นเขาเป็นคนสร้างเอง  เสื้อที่ขาดถูกน้ำมาใช้แทนเชือกในการพันธนาการแมวดำที่หมดสิ้นทางการหนี

“ชอบแบบนี้สินะ ชิสึจังน่ะ.. แต่ฉันไม่ใช่เอ็มน๊า.. มามัดทำไมกัน”

“มันน่ารำคาญ... ทั้งมือของแก..”

“รำคาญก็ปล่อยฉันไปสิ..”

“เสียงของแก..” ก้มลงทาบปากลงกับริมฝีปากบาง

“...!” ถึงนี่จะไม่ใช่ครั้งแรก..แต่ก็รู้สึกตกใจทุกครั้ง ถึงจะบอกว่าเกลียดกัน แต่ก็ไม่ได้รังเกียจที่จะมีอะไรแบบนี้ด้วยกัน            

“อะ.. ชิสึจัง.. รีบเหรอ..”  เอ่ยขึ้นมาเมื่อคนตัวใหญ่เอื้อมมือลงมาปลดกางเกงทันที

“นิดหน่อย..” มือหนาเลื่อนมาบีบเม็ดสีทับทิมบนหน้าอกช้า ๆ จนมันค่อย ๆ เป็นไตแข็งขึ้นมารับมือ มืออีกข้างเลื่อนลงมาลูบช่องด้านหลังเบา ๆ ทำเอาคนถูกกระทำถึงกับสะดุ้ง

“มะ..ไม่..เอาน่า..” บิดตัวเล็ก ๆ เมื่อนิ้วเรียวสอดเข้าไปในช่องทีเดียวสองนิ้ว

“อื้อ ! ไม่ ..ฉันยัง.. ไม่พร้อม.. อะ !”

“.....” ร่างสูงไม่ได้สนใจกับความพร้อมของร่างบาง กดนิ้วลงบนผนังนุ่มภายในอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนข้างล่างบิดตัวด้วยความเสียวซ่าน ร้องครางหงิงๆเหมือนลูกแมวไม่ผิด

“อือ.. อ่ะ” เมื่อเห็นว่าปากทางเข้านั่นพร้อมแล้ว..ในความคิดของตัวเองน่ะนะ จึงถอนนิ้วออกมาและปลดกางเกงตัวเอง  ดึงคนตัวเล็กขึ้นมานั่งบนตักตัวเอง  กดช่องรักลงบนแกนกายร้อนที่ขยายตัวเต็มที่

“มะ..ไม่.. ยัง !! มัน..ยังไม่พร้อมน่ะ..ชิสึจัง!!” อิซายะกรีดร้องขึ้น ช่องทางด้านหลังค่อย ๆ มีเลือดซึมออก

“..เจ็บ!!” ถึงจะพูดแบบนั้น ชิสึโอะยังคงบังคับให้อิซายะกลืนกินความเป็นชายของตัวเองจนสุด ดันไหล่บางลงไปนอนกองกับพื้น และขยับทันที

“มะ.. อือ.. เจ็บ..นะ ! อย่าเพิ่งสิ..ชิส...อ๊า.”

“ฉันรีบไง..” ร่างสูงตอบหน้าตาเฉย  ยังคงขยับส่วนล่างต่อไปเรื่อย ๆ  กดกระแทกลงไปอย่างไม่เบามือ

“อะ.. อ๊า..!”  เมื่อร่างกายปรับตัวได้ จากความเจ็บเปลี่ยนเป็นความเสียวแทน  ชิสึโอะเอื้อมมือลงไปดึงเศษผ้าที่มัดข้อมือบางอยู่  กำเส้นผมสีนิลและดึงขึ้นมาให้อยู่ระดับเดียวกับหน้าตัวเอง

"โอ๊ย.” แก.. เจ็บ!!” เมื่อไร้ซึ่งสิ่งผูกมัดมือเล็กสะบัดตบลงบนหน้าอีกฝ่ายทันที

“แก.. อยากตายสินะ.. อิซายะคุง...” มือหนากดไหลบางลงบนพื้นแล้วกระแทกกายเข้าไปอย่างไม่ยั้ง ก้มลงกัดที่ลำคอขาวจนเป็นรอยฟัน

“อ๊ะ..! เจ็บ..ปล่อยฉัน ไอ้..โปรโตซัว.. ไอ้!! อะ.. อ๊า !!” ร่างเล็กกระตุกเบา ๆ ก่อนปล่อยน้ำรักออกมา

“หึ.. เร็วจังนะ.. ไหนว่าให้ปล่อยไง..” ร่างสูงกดกระแทกกายอยู่สองสามทีจึงปล่อยออกมาตามจนเต็มช่องด้านหลัง  ถอนกายออกและลุดยืนขึ้นจัดแจงตัวเอง ปล่อยให้ร่างบางนอนกองหมดสภาพอยู่กับพื้น

“แก..ฉันจะฆ่าแก..ไอ้โรคจิต!!”

“ฉันจะถือว่านั่นเป็นคำชมละกันนะ ..อิซายะคุง ขอบคุณสำหรับของว่างล่ะ..” ถอดเสื้อกั๊กของตัวเองออกแล้วโยนคลุมส่วนนั้นของร่างเล็กไว้  ก่อนจะหันหลังให้และเดินจากไป

“ไปละ”   

“.....แก !! ฉันจะตามฆ่าโคตรเหง้าแกทั้งตระกุลเลยยยยย!!!”

 

.

.

.

จบเถอะ

 

 .

.

.

 

#ฝึกต่งเอ็นซีค่ะ #เน่ามากค่ะ T T 

[Fic Yaoi] 会いたい [ ShiZaya-Drrr! ]

posted on 24 Jan 2013 22:16 by minirueo in Fiction
แต่งเรื้อนมากค่ะ.. ไม่ได้แต่งนาน
แต่งสนองความเสี้ยน ? ๕๕๕๕
ใส ๆ ค่ะเรื่องนี้ย์..

-  会いたい -

Actor : Shizuo x Izaya

Rate : PG

Author : MiniRueo

Note : 会いたい ( A-itai) = คิดถึง 

 

 

 

... เงียบ ...

... ทำไมเงียบแบบนี้นะ .. ?

... ในโลกที่ไม่มี [นาย] อยู่เนี่ย.. น่าเบื่อจังนะ..

..

.

.

.

.. ชิสึจัง ..

.

.

.

.

[ห้องแชท]

ทานากะ ทาโร่ : นี่ ผมว่าช่วงนี้อิเคะบุคุโระสงบขึ้นนะ เพราะอะไรใครรู้บ้างมั้ย ?

เซ็ตต้อน  : เอ.. คงเป็นเพราะ เฮวาจิม่า ชิสึโอะ ไม่อยู่ล่ะมั้ง ?

ทานากะ ทาโร่: เหหหหหห!? งั้นเหรอเนี่ย.. งั้นเขาไปไหนซะล่ะ ?

เซ็ตต้อน  : เห็นว่าไปทำธุระที่ไหนสักที่นึงน่ะ เดี๋ยวคงกลับมาล่ะมั้ง ?

 

--------- คันระ เข้าห้องสนทนา ----------

 

คันระ : ยะฮู ~~ คันระจังมาแล้วจ้า

คันระ : คุยเรื่องอะไรกันอยู่งั้นเหรออ !! ~~

คันระ : อ๊ะ เรื่องของเฮวาจิม่า ชิสึโอะนี่เอง !!

คันระ : แหม ๆ เขาคนนั้นไม่อยู่ก็ดีแล้วน่ะ ป้ายจราจรจะได้อยู่อย่างสงบ ๆ บ้าง !

เซ็ตต้อน  : สวัสดีตอนเย็น ~ แหม.. เข้ามาก็บ่นเลยนะ

ทานากะ ทาโร่ : สวัสดีครับคุณคันระ

ทานากะ ทาโร่ : นี่.. ผมว่านะ ซึนมากไปมันก็ไม่ได้นะครับ

คันระ : ทานากะ ทาโร่คุง นายกำลังพูดถึงเรื่องของเฮวาจิม่า ชิสึโอะไม่ใช่เหรอ ไหงวกมาเรื่องซึนได้ล่ะ !

เซ็ตต้อน : ซึน.. ซึน ? ซึนเดเระ ? พวกปากไม่ตรงกับใจน่ะเหรอ..

ทานากะ ทาโร่ : ใช่แล้วล่ะครับคุณเซ็ตต้อน แล้วที่ว่าเฮวาจิม่า ชิสึโอะไม่อยู่เนี่ย .. พอจะทราบมั้ยครับว่าเขาไปไหน

คันระ : คงไปหาน้องชายที่รักล่ะม้างงงงงงงง ????  เนอะ คุณเซ้ตต้อน

เซ็ตต้อน : เอ.. ไม่รู้สิ ? อ๊ะ ฉันขอตัวก่อนน่ะ พอดีมีงานด่วนนะ

เซ็ตต้อน : ฝันดีจ้าทุกคน !

ทานากะ ทาโร่ : อ่า ผมไปด้วยดีกว่า ไปทำงานล่ะครับ ฝันดีครับผม

 

--------- เซ็ตต้อน ออกจากห้องสนทนา ----------

--------- ทานากะ ทาโร่ ออกจากห้องสนทนา ----------

 

คันระ : อ๊า ทุกคนหนีคันระจังไปหมดเลยยยยยยย !

คันระ : ไปมั่งดีกว่า

 

--------- คันระ ออกจากห้องสนทนา ----------

--------- ไม่มีใครอยู่ในห้องสนทนา ----------

 

“ เห.. ขนาดเซลตี้ก็ยังไม่รู้เหรอเนี่ย.. อ๊ะ ช่างเถอะ ไม่ได้นึกถึงซะหน่ย ไอ้บ้าชิสึจัง ไอ้บ้า ไอบ้า ไอบ้า ไอ้บ้า” คนปากไม่ตรงกับใจบ่นถึงคนที่อยู่ ๆ ก็หายไปโดยไม่บอกไม่กล่าว มือเล็กทุบรัวเข้าที่พนักเก้าอีกตัวเอง หมุนเก้าอี้วนไปวนมา

“หายไปแบบนี้.. น่าเบื่อชะมัด..” บ่นพึมพำกับตัวเองแล้วลุกขึ้นหยิบเสื้อขนสัตว์ตัวโปรดของตัวเองขึ้นมาสวมพร้อม ๆ กับเดินออกไปจากห้อง

 

.

.

.

ท่ามกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงไฟ ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเวลาค่ำแล้วก็ตาม แต่ผู้คนและแสงสีจากตึกน้อยใหญ่ก็ไม่น้อยลงตามกาลเวลา ราวกับว่าเมืองแห่งนี้ไม่เคยหลับไหล [อิเคะบุคุโระ] เมืองที่มีตำนานเมืองที่น่าพิศวง เรื่องราวของความรักที่บิดเบี้ยว หรือแม้แต่แก็งค์ด้านมืด ต่างก็รวมตัวอยู่ในเมืองนี้

 [ โอริฮาระ อิซายะ ] ชายหนุ่มวัย 24 ปีที่นาน ๆ ทีจะเข้ามาในอิเคะบุคุโระ แน่นอนว่าหมอนี่ก็เป็นหนึ่งในตำนานเมืองที่ไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยวแน่ เพราะชื่อเสียงหลาย ๆ ด้านกับสมองที่ดูเหมือนจะเพี้ยนนิด ๆ แต่ทว่า เขาเป็นหนึ่งในนักค้าข่าวที่ใครหลาย ๆ คนต้องการและไว้วางใจมากที่สุด อีกทั้งข่าวที่ได้มาจากเขาคนนี้นั้น ถือเป็นข้อมูลที่เชื่อถือได้และไม่มีข้อผิดพลาด

“อื้ม.. เห็นเค้าว่าเค้กร้านนี้อร่อยที่สุดในเมืองนี้นี่นา ~ ลองซื้อไปกินสักชิ้นดีไหมนะ” ดวงตาสีน้ำตาลแดงจ้องมองไปที่ตู้กระจกที่วางเค้กหน้าตาดูน่ากินหลาย ๆ ชิ้น กวาดสายตาไปมาทั่วตู้แล้วไปสะดุดกับเค้กชิ้นหนึ่ง [ชีสเค้ก]

“เอาชีสเค้ก 2 ชิ้นครับ ...”

 

.

.

.

 

..ไม่รู้ทำไม.. เห็นชีสเค้กแล้วนึกถึงนายตลอด..

..หายไปไหนกันนะ..

 

.

.

..ชิสึจัง ..

 

มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไล่ดูรายชื่อในลิสต์เมลล์ของตัวเอง ระหว่างที่กำลังรอเค้ก นิ้วเรียวกดไปเรื่อย ๆ จนพบกับชื่อหนึ่งที่ได้เมลล์ของเจ้าตัวมาแต่ไม่เคยคิดที่จะส่งไปหา

                [ Shizu-Chan ]

“ เอาไงดี....” อิซายะได้แต่บ่นพึมพำกับตัวเอง พลางจ้องมองไปที่รายชื่อนั่นอย่างไม่ละสายตา

“พ่อหนุ่ม.. เค้กได้แล้วจ้ะ” เสียงคุณป้าร้านเค้กเอ่ยขึ้นมาอย่างใจดี ทำเอาร่างบางเงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์แทบไม่ทัน

“อ่ะ..อ่า นี่ครับเงิน..” หยิบแบงค์ขึ้นมาเท่ากับราคาเค้กยื่นให้กับคุณป้าที่ยิ้มให้อย่างใจดี

“เรื่องที่มันสำคัญเนี่ย บอกช้าไปแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่ได้นะ พ่อหนุ่ม..”

“เอ๊ะ.. ครับ ?”

“จะบอกอะไรกับ [แฟน] ล่ะ หืม ? รีบบอกเข้าล่ะ ระวังจะสายเกินไปนะ”

“อะ..เอ่อ แฟนเหรอ.. แหะ ๆ ขอบคุณนะครับ”

“จ้า แล้วแวะมาอีกนะ”

.

.

.

to [ Shizu – Chan ]

 

“ ................ “

 

from [ Orihara Izaya ]

 

..... “ ส่งข้อความเรียบร้อยแล้ว “ ....

 

.

.

.

นี่ฉัน.. ส่งอะไรไป..

ฉันจุด.. ไปทำไม..

บ้าเอ๊ย ..อิซายะ แกนี่มัน !!

.

.

.

                ได้แต่ทึ้งหัวตัวเองเหมือนคนบ้า จะกดยกเลิกไปซะก็ไม่ทันแล้ว มือบางกระชับเสื้อโค้ดตัวโปรดเล็ก ๆ ก่อนจะเดินไปตามตรอกออกตามซอยเหมือนคนว่างงาน  รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่แถว ๆ ชานเมืองที่ไม่ค่อยมีผู้คนแล้ว

“ที่ไหนกัน...นะ บ้าจริง นี่ฉันเหม่อขนาดนี้เลยเหรอ..”

.

.

... ครืด ครืด ...

[ คุณได้รับ 1 เมลล์ใหม่ !! ]

 

“วะ.. หวา... ส่งกลับมาแล้ว.. หมอนั่นต้องหาว่าฉันบ้าแน่ ๆ...”

 

From [ Shizu-Chan ]

 

.

.

มีอะไร ?

 

[Reply] [Back]

 

“ชิ.. มีอะไรงั้นเหรอ งี่เง่า เจ้าโปรโตซัว ! “ บ่นกับตัวเองเบา ๆ แล้วกดตอบกลับเมลล์ฉบับนั้น

 

To [ Shizu-Chan ]

 

โปรโตซัว งี่เง่า !

 

From [Orihara Izaya]

 

“หึ! อย่างนายมันก็เป็นได้แค่โปรโตซัวน่ะนะ ! “

 

... “ ส่งข้อความความเรียบร้อยแล้ว “...

 

‘ ก็แค่คิดถึง  ‘

อยากบอกไปแบบนั้น แต่ไม่รู้ทำไมสมองกับหัวใจไม่ตรงกัน..

นี่สินะ.. ที่เรียกว่า ซึน..

            “ชิสึจัง งี่เง่า !! สมองโปรโตซัวเอ้ยยยยย !! “ ตะโกนออกมาเสียงดังลั่นเมื่อเห็นว่ารอบข้างไม่มีคนอยู่

                “อ่า.. หนวกหูชะมัด..” จู่ ๆ ก็มีเสียงทุ้มที่คุ้นหูร่างบางดังขึ้น รีบหันมองหาอย่างไม่กลัวว่าคอจะหัก และก็ได้พบกับใครคนบ้าคนนึงที่ใส่ชุดบาร์เทนเดอร์มานอนเกลือกกลิ้งอยู่บนสนามหญ้าแถวนั้น

                “ฮะ.. ชิสึจัง..”

                “อ่า ไอ้เห็บเองเรอะ..” หันมองนิด ๆ แล้วทำท่าที่ไม่สนใจ นักค้าข่าวเห็นดังนั้นจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วชะโงกหัวมอง

                “มานอนให้น้ำค้างละลายโปรโตซัวในสมองรึไง ชิสึจัง”

                “ไม่ต่างอะไรกับแกที่มาตะโกนรบกวนชาวบ้านตอนดึก ๆ ล่ะนะ..”

                “มะ.. ไม่ได้อยากตะโกนซะหน่อย เทสเสียงน่ะ !!” อยู่ ๆ ก็รู้สึกเขินโดยไม่มีสาเหตุ นักทวงหนี้เห็นท่าทีร่างบางแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงขาเล็กให้ล้มลงมากองกับพื้นสนาม ดึงลงมาและจับกอดเอาไว้ในอ้อมแขน

                “คิดถึงเหรอ ?” ยิงคำถามเด็ดที่ทำเอาคนถูกถามหน้าแดงลามไปถึงใบหู คนปากไม่ตรงกับใจหันหน้าไปทางอื่น

                “ทำไมฉันต้องคิดถึงชิสึจังล่ะ ! “

                “ก็ฉันไม่ได้บอกแกว่าจะไปไหนนี่”

                “กะ..ก็ไม่ได้อยากรู้ซะหน่อย ! ชิสึจังน่ะ หายไปจากอิเคะบุคุโระได้เลยก็ดีนะ ! ฉันจะได้ทำงานสะดวกขึ้นไง ฮ่า ๆๆๆๆๆๆๆ” หัวเราะรัวอย่างกับคนบ้า

                .

                .

                .

                ซึน..

                .

                .

                .

                [ เฮย์วาจิม่า ชิสึโอะ ] คิดแบบนั้น  ขยับหน้าลงไปใกล้พ่อค้าข่าวปากแข็งยิ่งขึ้น จนเกือบจะชนกัน

 

                “แต่ฉันคิดถึงแก.. ไอ้เห็บ”

                .              

                .

                .

                .

End 

-